Een uur geleden werd ik opgeschrikt door een appje van mijn zus: ‘Dit had ik nog niet meegekregen’ met een screenshot van de overlijdenskaart van Maarten ter Bals. Begin dit jaar tachtig geworden, nu uit het leven weggegleden, zoals de kaart het treffend verwoordt.
Meteen terugrekenen: het is nu woensdag, hij is dus zaterdag overleden, op de dag dat de Apeldoornse schaakteams allemaal competitie speelden. Het nieuws heeft ons traag bereikt, want de dag erna op zondag bij de schaakmiddag in de Flierefluiter, waar Maarten ook vaak bij was, wist niemand het nog. Ook vandaag blijken veel mensen het voor het eerst te horen. Op de clubavond vanavond zal er bij stil gestaan worden.
Maarten had iets ongrijpbaars, werd denk ik niet altijd begrepen en nu is ie ons ontglipt. Vier dagen na zijn dood is het nog altijd stil, slechts dat kaartje op de website.
