What’s in a name…

“What’s in a name?”… verzuchtte Julia tegen Romeo, beiden diep ongelukkig vanwege hun achternamen. Beide families al sinds mensenheugenis op voet van oorlog met elkaar, hoe kon hun liefde ooit iets worden?

“That which we call a rose by any other name would smell as sweet.”

Natuurlijk heeft zij gelijk maar wat gebeurt er als je any other name vervangt door skunk? Bij het opnieuw uitspreken van de zin wordt de geur van de roos niet wezenlijk anders maar dat stinkdier is toch van invloed, vrees ik. Wie ooit zijn afweermiddel heeft geroken, begrijpt wat ik bedoel. En mocht een klein spatje uit een stinkdierklier op kleding terechtkomen, helpt maar één schoonmaakmiddel: de brandstapel!

What's i a name

Meer lezen

Slot in mineur

Stefan Kuipers

In de laatste ronde van de Meesterklasse stond er voor ons niet heel veel meer op het spel: degradatie was al niet meer mogelijk en met wat geluk hier en daar zou een derde plek wellicht nog mogelijk zijn. De scherpte was bij de meeste spelers duidelijk niet aanwezig.

Merijn van Delft kwam op het eerste bord met zwart uitstekend uit de opening tegen Twan Burg. Hij kon gaan hopen op een plusje, sloeg remise af, maar moest niet veel later een kwaliteit en de partij geven.

Lees verder…

Schaakstad 3 kampioen!

André Huis in ’t Veld

Na een zinderende gezamenlijke slotronde op vrijdag 7 april in Ede heeft Schaakstad 3 het kampioenschap in de 1e klasse A behaald. Begonnen was met een voorsprong van één machtpunt op Zutphen 1 en twee matchpunten op een drietal andere ploegen, waaronder de directe tegenstander van die avond, VSG 1 uit Ermelo.

In Ede ontvouwde zich een regelrechte thriller. Het gepruts aan bord 8 door uw verslaggever werd gecompenseerd door overwinningen van Theo Visschedijk, invaller Frie van Belle en Sebastiaan Jongen. Daarnaast waren er nederlagen voor Marco van de Nieuwendijk en Hans Bouwer. Nico Olivier en Jelle Bauer sleepten beiden een remise uit het vuur. Eindstand 4-4 en dus zou het zeer waarschijnlijk zijn dat Zutphen bij winst ons op bordpunten voorbij zou komen. Dat gebeurde echter niet. Alle vier de wedstrijden van deze slotronde eindigden in 4-4. Het blijkt dus dat je met vier gelijke spelen en slechts drie overwinningen gewoon de beker (een fles wijn in dit geval) mee naar huis kunt nemen. Op basis van de bordpunten zouden we op de vierde plek geëindigd zijn.

De prijs voor het beste individuele resultaat in deze klasse ging naar onze debutant Jelle Bauer, met 6 punten uit 7 partijen.

Met dit kampioenschap herovert Schaakstad 3 een plek in de promotieklasse van de OSBO, ten koste van het al gedegradeerde Schaakmaat 1.

Kampioen worden: is dat nu zo bijzonder?

Kampioen worden… het is toch wel bijzonder als je na een lang seizoen mag zeggen dat je het sterkste team van de desbetreffende klasse bent. Zonder naast onze schoenen te gaan lopen maakte het tweede team daar ook de meeste aanspraak op, temeer daar qua speelsterkte dit team al de boventoon voerde. Maar dan nog moesten er negen wedstrijden gespeeld worden om dat te bewijzen. En dat bewijs werd niet alle matches geleverd. Maar ondanks alles, eind goed al goed: het tweede team haalde ook het kampioenschap binnen. Ook! Want dan denk je als team van Schaakstad Apeldoorn weer eens een bijzondere prestatie neergezet te hebben… blijken er vier teams al eerder kampioen te zijn geworden in hun klasse! En dan denk je dat de zegetocht door Apeldoorn alleen voor ons bestemd zou zijn, nee hoor, we konden achteraan aansluiten om plaats te nemen op de boerenkar.

 
Lees verder…

Het vierde vierde het

Het vierde vierde het kampioenschap van de derde (neen, niet vierde) klasse op de vierde van de vierde na de wedstrijd tegen het vierde van Meppel. En na deze laatste ronde kunnen beide vierde teams de teugels laten vieren. Klus geklaard, het zit er op.

Nou en, hoor ik u denken, waar heb je het over, het is toch slechts de onderbond? Gelukkig zijn gedachten stemloos. En mocht er heel misschien heel wellicht eventueel een heel minieme kern van waarheid in zitten (natuurlijk niet) dan zijn van de zeven teams er zes het niet geworden en wij wel. Bovendien is het woord ‘slechts’ niet op zijn plaats, alsof de prestatie daardoor minder waard is. Mooi niet, kampioen is kampioen. Dat vieren gebeurde overigens op een heel ingetogen wijze, wij zijn niet van die uitbundige wildebrassen. Geen gezamenlijke dab, geen high five (neen, ook geen four), geen boks, niets van dat alles. Een waarderende blik, een goed gedaan jongens, dat soort dingen, maar wel blij! En die tattoo van teamleider Adriaan? Eerst zien, dan geloven.

Lees verder…