Vorige week mochten we het seizoen al een beetje aftrappen met de Jan Timman Schaal. Maar op 4 september was de Meesterklasse 2026/2027 voor ons eigenlijk al begonnen. Erwin l’Ami en Max Warmerdam speelden hun partijen vooruit in verband met de Olympiade. Tegenstander Charlois Europoort had er een klein evenement van gemaakt en dat werd goed ontvangen.
Erwin speelde tegen Glek een onderhoudende partij. Een London veranderde in een Carlsbad en onder lichte druk ging Glek de fout in:
Op zaterdag 11 april was de laatste (gezamenlijke) ronde van de Meesterklasse in Rotterdam, georganiseerd door Charlois Europoort. Ik wil beginnen met te zeggen dat ik het uitstekend georganiseerd vond! Aangezien wij al kampioen waren, was er alleen nog ‘persoonlijke’ roem te behalen. Saša en ik konden een IM norm scoren en mochten (achteraf gezien) allebei verliezen. Max, Saša en ikzelf konden nog topscorer worden van de Meesterklasse (voor wat het waard is), en vooral Saša leek dit erg graag te willen. Voor HMC was de wedstrijd wel belangrijk: als ze niet zouden verliezen, zouden ze hoogstwaarschijnlijk niet degraderen! Thuisclub Charlois was ook in degradatienood, en hetzelfde kon gezegd worden voor De Stukkenjagers, de club waar ik vele jaren voor heb gespeeld in het tweede/derde team. Laten we naar de partijen gaan kijken (in chronologische volgorde), te beginnen met de partij van Max tegen Twan Burg, vooruitgespeeld bij Twan thuis!
Apeldoorn 1 kent een droomseizoen en is dankzij een krappe overwinning op het kranige HWP Haarlem, een ronde voor het einde van het seizoen, voor de derde keer landskampioen geworden. Op het oog met een straatlengte voorsprong, maar schijn bedriegt: er hoeft maar ergens een razend spannende wedstrijd net even anders te vallen en je hebt een compleet ander seizoen. Maar we zijn er blij mee en trots op in Apeldoorn, het derde kampioenschap in vijf jaar tijd.