Om ons heen werden (worden) allemaal teams van Schaakstad Apeldoorn kampioen van hun klassen… alleen het tweede team mocht dat zoet (nog) niet proeven. Heeft het erin gezeten dit seizoen? Dat is altijd een lastige vraag. Hadden we dit of dat maar gedaan, of lag de oorzaak bij het feit dat we vanwege de afwezigheid van een speler of spelers minder sterk aan de strijd begonnen. Gedane zaken nemen geen keer en we feliciteren de kampioenen met hun behaalde resultaat en hopen dat ze het volgende seizoen de ingeslagen weg voortzetten. In de negende ronde mochten wij nog aantreden tegen Max Euwe 1, een zo onderhand traditionele strijd die vaak geen winnaar kent. Wat zou het dit keer worden?Max Euwe kwam in hun sterkst denkbare opstelling naar Apeldoorn, met veel spelers die hun sporen al hadden achtergelaten, maar ook de nodige herinneringen hier konden ophalen. Het voor ons alle hens aan dek. Op alle borden ontwikkelt zich een harde, taaie en interessante strijd, pas na drie uur komt er iets tekening in het wedstrijdverloop.
Het is Freddie van der Elburg die het eerste volle punt laat noteren tegen Fabian Stotyn. Er is eigenlijk niets aan de hand wanneer Stotyn het idee krijgt zwart mat denkt te gaan zetten?! Wat hij voor ogen had met zijn zetten 30. Dh5+ en 31. Txb7 is niet duidelijk: dat Freddie misschien in een vlaag van schaakblindheid mee zou werken… No way! Gevolg van deze roekeloze actie is dat hij zelf binnen de kortste keren mat wordt gezet. 1-0 voor Apeldoorn.
De voorsprong is echter van korte duur omdat Laurens Roelofs gedesillusioneerd moet toezien dat Bart Konijn geen spaan heel laat van zijn dadendrang. Laurens constateert dat het lijkt alsof Bart alleen maar goede zetten doet. Het ziet er simpel uit voor wit, bedenk daar dan maar iets tegen. Alle witte stukken hebben hun strategische posities ingenomen en staan klaar om de definitieve tik uit te delen. Laurens had geen schijn van kans, maar daar hoef je je niet voor te schamen.
Stand 1-1.
Wanneer zo ongeveer alle aanwezigen zien dat Casper Wouters op de zestiende zet d4 kan spelen en zodoende groot voordeel kan verwerven, is het daarna een volledig mirakel waarom hij dat niet heeft gespeeld. Hij zal het zelf mogen verklaren, maar de uitkomst zal altijd hetzelfde zijn: groot voordeel voor wit. Hij denkt lang, lang en lang en zeer lang na over wat te doen en besluit tot de enige zet die je niet moet doen, namelijk 17.Pg4? En dan krijgt hij direct van Jasper Kamphuis de kous op de kop: KABOEM: 17… Pxg4. En hij kan weer lang gaan nadenken wat de gevolgen zijn van het aangeboden dame-offer. Maar hij heeft geen keus waar hij die een zet eerder wel had. Er volgt een combinatie van zetten waar het van kwaad tot erger gaat voor Casper. Lang verhaal kort: hij had d4 moeten spelen, maar nu is er geen redden meer aan, hoe lang hij het ook probeert te rekken. We staan achter met 1-2.
Het afgelopen seizoen is gebleken dat onze nieuwkomer Martijn Otten zich tot in de puntjes voorbereidt op de te verwachten tegenstander(s). In de Whatsapp-groep vliegen de openingen je om de oren en zoek daar dan maar de juiste uit. Ongetwijfeld zijn ook de ideeën van Rob Bertholee voorbijgekomen, tegenstander van vandaag. In een Engelse opening worden snel de diverse stukken afgeruild en wat overblijft is een stelling waarin Bertholee iets meer ruimte heeft. Maar het hoeft niet direct desastreus te zijn. Toch heeft hij de volledige controle op het bord, en dwingt Martijn steeds verder terug. De witte toren zorgt voor de nodige onrust, maar Martijn weet zich terug te knokken. Hij kan de veilige remise haven binnen varen maar is net iets te optimistisch met het vooruitschuiven van zijn b-pion. Nu beslissen de witte pionnen de strijd en moet Martijn de strijd staken. Ondanks deze nederlaag heeft hij wel indruk gemaakt op het team. Het prettige fanatisme belooft veel goeds voor het komende seizoen. Maar we staan wel achter met 1-3 ☹
Dan de partij van Jelle Bauer tegen Paul Bierenbroodspot. Jelle staat goed tot gewonnen, dan staat het gelijk, en dan staat hij verloren. Resultaat van al deze omzwervingen: remise. Logisch toch? Jelle komt beter uit de opening maar kan het winstplan niet vinden en moet toezien hoe zwart de stelling uit het slop trekt. Daarop gaat Jelle helaas in de fout en moet dan vrezen voor het vege lijf. Maar het voordeel wat hij heeft zijn de twee torens die de naakte koning lastigvallen, kan het voldoende zijn voor remise? De engine blijft opnemen voor zwart, die staat gewonnen. Maar wat beide kemphanen op het bord zien en voelen is niet besteed aan een engine. Ze weten het zelf ook niet meer en besluiten tot remise. Een spannend eindspel…
En dan volgt er weer een remise, die tussen Marcel Boel en Dinant Postma. Spaanse opening met als gevolg dat Marcel na de opening slechter staat, hij heeft een pion moeten inleveren. Hij is zoekende hoe niet direct te hoeven verliezen en offert een kwaliteit maar dat heeft een averechts effect. Hij komt steeds slechter te staan, maar ook Postma is zoekende, hij voor de winst. In tijdnood dan een mazzeltje voor Marcel, hij krijgt de kwaliteit terug en kan afwikkelen naar een loper-eindspel met een ongelijke kleur. Een remise langs de afgrond. Tussenstand 2-4.
Het is een zware middag voor het tweede team, dat we nog maar met 2-4 achterstaan is een meevaller. Ook Eelco Kuipers moet alle zeilen bijzetten om niet ten onder te gaan tegen Frank Kroeze. Een iets te optimistische aanpak van Eelco wordt door Kroeze vakkundig weerlegd en wit komt gevaarlijk opzetten met twee verbonden pionnen. Eelco weet iets van die dreiging weg te nemen maar had op slag kunnen verliezen als wit de zet 30. Lc1 had gedaan, en de stukken kunnen de doos in. Een mazzeltje, maar dat wil niet zeggen dat de strijd over was. Kroeze probeert nog van alles, gelukkig blijft het net allemaal binnen de remisemarge. Weer een narrow escape…
Martin van Dommelen is erop gebrand zijn nederlaag uit de achtste ronde recht te zetten, en Henk Jan Paalman zal daar het lijdende onderwerp van zijn. Martin neemt vanuit de Caro Kann opening een klein voordeeltje mee, en bouwt dat gestaag uit. De focus is volledig op de zwarte koningsstelling, de meeste witte stukken hebben hun pijlen daar op gericht. Omstreeks de dertigste zet begint Martin materiaal te offeren om de boel open te gooien. Alleen is de afwikkeling niet helemaal waterdicht en weet Paalman wat tegenspel te krijgen. In de tijdnoodfase zitten beide spelers te jojo-en en gaat het op en neer: dan is de stelling remise en dan is het winst voor wit. Uiteindelijk weet Martin het toch over de streep te trekken, en krijgt de nederlaag een iets vriendelijker aanzicht: 3½-4½. Het had zomaar een totaal andere uitslag kunnen zijn…
Kunnen we tevreden zijn over dit seizoen? Mwah, aan de ene kant wel, omdat we vanaf de eerste ronde goed in de competitie zaten. En als je gedurende het seizoen ziet dat de torenhoge favoriet UVS ook een slechte dag kan hebben biedt dat perspectief voor volgend jaar. Door diverse omstandigheden konden we niet elke keer op volledige sterkte aantreden, maar of dat beslissend is voor de uiteindelijke derde plaats zullen we niet weten. In het verslag van de laatste ronde van de competitie 2024-2025 gaf ik in de laatste regel aan dat we sterker terug zullen komen, en dat doe ik bij deze ook. Het doel is om ons te gaan mengen in de strijd om het kampioenschap in 2027! Het wordt weer eens tijd…
(Klik/tik op linkerpijl voor engine, op rechterpijl om andere partij te bekijken)