Na bijna twee maanden was de sneeuw dan eindelijk gesmolten in den lande en konden we alsnog aantreden voor de zesde ronde van de KNSB-competitie. En we mochten wederom naar Tilburg waar ons dit keer het team van KiNG 1 stond op te wachten. Die spelen tot nu toe een degelijk seizoen, hebben geen titelaspiraties, maar komen ook niet in degradatiegevaar. In de laatste paar ronden werd de hulp ingeroepen van de sterke speler Mark Haast, gelukkig voor ons was hij dit keer niet van de partij. Ze traden dit keer wel aan met clubcoryfee Bram van den Berg, die ook iedereen lijkt te kennen 😊 Toch moeten we op onze hoede zijn. Martin van Dommelen is dit keer afwezig en wordt vervangen door Fabian de Vries, die al eerder zijn opwachting in ons team maakte.
De eerste partij die tot een beslissing komt is die van Marcel Boel, tegenstander is Lars Vereggen en dat heeft hij geweten ook. Lars heeft dit seizoen nog weinig gespeeld voor zijn team, dat wil niet zeggen dat we zijn speelkracht moeten onderschatten. Marcel komt redelijk de openingsfase door en kan buigen op een klein plusje, maar geeft dat snel weer weg. De bordjes worden omgedraaid en Vereggen neemt het initiatief over, Marcel moet in de verdediging. Dit gaat van kwaad tot erger en Marcel kan geen zinnig antwoord meer vinden. Terwijl Lars de ene na de andere krachtzet doet. Dat Marcel op het eind van de partij een stuk weggeeft, maakt geen verschil voor het uiteindelijke resultaat. Het was vechten tegen de bierkaai.
De donkere vlek op het wedstrijdformulier wordt snel weer uitgewist omdat Martijn Otten voor de verandering weer eens gehakt maakt van de tegenstander. Eric de Moor is dit keer het slachtoffer van een goede voorbereiding en dadendrang van Martijn. Het lijkt wel alsof hij elke keer de juiste openingsvariant(en) van tevoren al heeft gezien en het vervolg tot in de puntjes uit heeft gewerkt. Dan is het makkelijk spelen als je weet welke richting het opgaat. Dreiging hier, dreiging daar, en met elke zet een verzwakking in de stelling van de tegenstander. De Moor moet lijdzaam toezien hoe Martijn alleen maar goede zetten doet en kan doen. Het zijn allemaal krachtzetten, en nog voor de 25e zet is het voorbij. De trein in en weer vlot naar huis, om daar de rest van de match te volgen via Whatsapp.
Dat je helemaal opgaat in de spanning van een partij en dan dingen om je heen vergeet is begrijpelijk, maar als schaker moet je altijd zetten blijven noteren. Dat is een les die Laurens Roelofs vandaag ook heeft geleerd. Met het speeltempo dat we spelen krijg je vanaf het begin van de partij er elke zet 30 seconden bij, dus tijd zat om te schrijven. Alleen was hij in de veronderstelling dat het in de laatste vijf minuten niet hoefde, dus wel. Tegenstander Koen Haast deed er niets mee, maar als teamleider heb ik Laurens wel opdracht gegeven te blijven noteren. Na de opening heeft hij moeite om de problemen op te lossen. Koen Haast heeft twee sterke lopers die ervoor zorgen dat Laurens zich moeilijk kan bevrijden. Maar als het tijd is om te oogsten grijpt zwart mis en neemt Laurens het over. Er moeten nog een aantal kleine problemen worden opgelost maar na 3½ uur is de winst binnen, en alle zetten zijn genoteerd!
Het moest een keer fout gaan… Dat is de simpele verklaring voor de nederlaag van Freddie van der Elburg die hij moet slikken tegen Bram van den Berg. Met blijkbaar speels gemak lost Bram alle problemen op waar Freddie hem mee opzadelt. Het lijkt erop dat wit nergens de barrière van zwart kan doorbreken. Net voor de tijdcontrole van 40 zetten blijft er een lopereindspel over dat je eigenlijk simpel naar remise moet schuiven. Moet… Freddie kan simpel afwikkelen naar een potremise stelling met Lf3, maar besluit de pion te verdedigen met de koning, en dat maakt de weg vrij voor de a-pion. Tja… soms heb je het geluk dat een dergelijke fout niet wordt afgestraft, alleen dit keer had hij die mazzel niet… Het staat dan 2-2, met goede vooruitzichten bij de overige partijen.
Vrijwel direct nadat Freddie heeft opgegeven noteert Eelco Kuipers de volle winst. Uiteraard is het Eelco zelf die de finesses van de partij uitlegt in zijn blog. Met een verwisseling van zetten blijken ze na verloop van tijd weer op bekend terrein te komen en kan de echte strijd beginnen. Eelco heeft duidelijk het initiatief aan zijn kant en dwingt tegenstander Mark Clijsen in de verdediging. Zwart staat gewoon beter. Eelco krijgt nog meer ruimte voor zijn stukken, waar Clijsen zich maar niet uit de omsingeling kan bevrijden. Hij gooit er een stukoffer tegenaan, maar dat lost de problemen niet meer op. De zwarte dame dringt binnen en de laatste stuiptrekkingen van wit hebben geen effect. We komen op voorsprong en geven die niet meer uit handen.
Daarna moeten we voor het volgende resultaat dat wordt genoteerd bijna een uur wachten. Fabian de Vries heeft dan alles uit de stelling gehaald wat erin zat. Tegen Jasper Kools heeft hij zich uitstekend geweerd. Nadat alle lichte stukken zijn afgeruild blijft er een eindspel over met torens en dame aan beide kanten van het bord. Dat vergt precies spel, een fout is zo gemaakt. In nevenstaande stelling probeert Fabian door te stoten met d3, en had hij zomaar een winstpoging kunnen doen. Want een paar zetten later had hij de laatste toren af moeten ruilen, en was zo in een beter staand dame-eindspel terecht gekomen. Jammer dat hij dat niet heeft gezien en de partij eindigt in remise. Toch een verdienstelijke partij waar hij vrijwel niet in gevaar is gekomen.
De matchwinst wordt na bijna vijf uur manoeuvreren binnengehaald door Casper Wouters. Vanaf het begin van de partij neemt hij de touwtjes in handen en laat die vrijwel geen enkel moment vieren. Blijkbaar heeft hij zelf meer mogelijkheden tot zijn beschikking in Casperbase dan hij het team toevertrouwt… Opponent Robin Verhoeven lijkt overrompeld als hij voor de dertigste zet al tegen een kwaliteit minder moet opboksen. Hij heeft dan wel het loperpaar, maar dat kan weinig uitrichten tegen het levenslustige paard. Casper weet de c-pion onschadelijk te maken en kan afwikkelen naar een gewonnen eindspel. Hij moet het wel allemaal precies uitrekenen om de partij niet in remise te laten eindigen. De enig overgebleven pion van wit marcheert gestaag naar de overkant, en hij slaagt erin de zwarte loper weg te jagen naar een plek waar die weinig kan uitrichten. Keurig gespeeld.
Maar we zijn er nog niet. Jelle Bauer besluit dit keer maar om zijn langste partij van het seizoen te spelen. Met zwart neemt hij het op tegen Thomas Kaufmann. Het gaat lange tijd gelijk op maar Jelle heeft in het begin van de partij het betere van het spel. Ook nadat Kaufmann er een stuk tegen aan gooit is het Jelle die beter staat. Als uiterste redmiddel voor wit wordt de verdediging rondom de zwarte koning weggeslagen en na foutje van Jelle keren de kansen. Maar in tijdnood weet ook Kaufmann niet de beslissende tik uit te delen. We gaan door met de strijd. De materiaalverhouding is dan zo dat Jelle een toren heeft tegen een loper met twee pionnen, wie er beter staat weten ze zelf niet. Het is een lastige stelling waarin wit gevaarlijk dreigt te worden met de verbonden vrijpionnen. Er ontpopt zich een strijd die lang gelijk op gaat, maar wanneer wit erin slaagt de dames af te ruilen zijn het inderdaad die te vele pionnen die de beslissing brengen. Met de ondersteuning van de koning zijn deze niet meer tegen te houden en moet Jelle de strijd staken. Desondanks een interessant eindspel, maar wel eentje dat moeilijk te doorgronden was. We leren er weer van zullen we maar zeggen…
Met dit resultaat blijven we op de tweede plek staan en kunnen we virtueel nog kampioen worden als UVS een enorme misstap begaat. Daar zullen we maar niet vanuit gaan, en ook gaan we niet als beste tweede eindigen, maar ja, wonderen zijn de wereld nog niet uit. Laatste ronde op 11 april van een tot nu toe best wel goed seizoen.
(Klik/tik op linkerpijl voor engine, op rechterpijl om andere partij te bekijken)