1 minuut… is dat voldoende om de Schaaknalatenschap van Jan Timman te rechtvaardigen en te herdenken? Hoe lang of kort dan ook, het maakt niet uit. Timman heeft een eeuwige indruk achtergelaten aan de schaakwereld, zowel nationaal als internationaal. Zelf heb ik Jan Timman vrijwel vanaf het begin van zijn schitterende en indrukwekkende carrière kunnen volgen, via de krant, Teletekst en live bij de diverse toernooien in Nederland. Zowaar ook nog drie partijen die hij speelde om het Wereldkampioenschap in 1993.In de Schaakpodcast die uitkwam na de achtste ronde merkt Tex de Wit op dat het fantastisch geweest moet zijn omdat destijds allemaal te hebben kunnen volgen. Ja Tex, dat was fantastisch, de mooie momenten van glorie, de strijd op weg naar de hoogste titel die net weer niet lukte, en dan toch weer goede resultaten. Diverse momenten zullen me altijd bijblijven, het Kandidatentoernooi in Rio de Janeiro waarin Jan een eindspel tegen Velimirovic speelde dat dagen duurde. Ja ja, de tijd van de afgebroken partijen. Die partij wist hij uiteindelijk te winnen, heel Nederland leefde via de Volkskrant en Jan Hein Donner mee. Helaas was het te weinig voor kwalificatie van de Kandidatenmatches.
En zo zijn er vele toernooien die ik van hem volgde. De dag dat hij als kandidaat tegen Arthur Yusupov een dramatische partij speelde, op dezelfde dag dat de spaceshuttle Challenger explodeerde. Only the Memory Remains van Metallica zou nu uit de speakers moeten klinken, en dat is het ook. Alleen de herinnering blijft aan de beste schaker die Nederland heeft gekend na Max Euwe, en dat je dat (op afstand) mee hebt mogen maken was een voorrecht. Ik heb het één keer tegen hem op mogen nemen, dat was tijdens de Max Euwe Simultaan in 2010, ter herinnering aan het feit dat Max Euwe 75 jaar eerder Wereldkampioen was geworden.
Een jeugdheld is niet meer, bedankt Jan!
Met die ene minuut stilte begon de achtste ronde van de KNSB-competitie, en dat bij elke wedstrijd die 7e maart. Via allerlei avontuurlijke escapades, omleidingen, treinstoringen en ga zo maar door begon de strijd voor ons tegen tevens het tweede team van De Stukkenjagers in en uit Tilburg. Onderweg had Martijn de Grand Maître Kuipers nog opgepikt, die ergens tussen de spoorbomen was gestrand en een noodoproep had rondgestuurd. Een kwartiertje na begin van de strijd was ook ons team compleet. In onze sterkst denkbare opstelling namen we het op tegen een op papier en op rating mindere tegenstander, en dat zegt zoals gewoonlijk niet alles.
Vanwege de stremmingen op de spoorwegen rondom Tilburg en Den Bosch was Martijn genoodzaakt de voiture te nemen en zodoende kwam hij iets minder voorbereid aan het bord. Maar zoals we hem hebben leren kennen het afgelopen seizoen was het meeste werk al ruim van tevoren gedaan, Hij mocht aantreden tegen Xiheng Zhang, een zeer jeugdige speler die als een raket omhoogschiet en er elke dag ELO-punten bij lijkt te krijgen. De voorbereiding betaalt zich uit, en Martijn creëert vanuit de opening een voordeel dat hij niet meer uit handen geeft. De dreigingen vliegen zijn jonge opponent om de oren en na iets meer dan drie uur spelen is de strijd gestreden. Een gecombineerd stukkenoffensief aan het eind van de partij levert ons het eerste punt op.
Met nog een bord vol stukken neemt Laurens het zekere voor het onzekere en besluit zonder overleg 😉 met de teamleider tot remise in zijn partij tegen Peter Huibers. Laurens heeft na de opening een miniem voordeeltje dat hij in onderstaande stelling kan vergroten met d4.
Helaas laat hij de kans onbenut en verzandt de partij in een stelling waarin beide kemphanen geen risico durven of willen nemen. Remise.
De Aljechin-opening, wie speelt dat tegenwoordig nog, en waarom juist tegen mij? Woorden van die strekking uit Marcel als hij juist die opening krijgt geserveerd. Tja, je kunt het verwachten en je hebt er maar mee te dealen. Voor de twintigste zet is het bord al halfleeg en staat er een uitgebalanceerde stelling op het Tilburgse bord.
Nog meer stukken worden afgeruild en Marcel heeft tegen Arjen van Amerongen de iets actievere stelling. Doel van de aanval wordt de pion op b6 en de ongunstige positie van de zwarte loper die er alles aan doet om zich in de strijd te mengen, te laat. De a-pion gaat aan de wandel en is niet meer te stoppen. Zwart probeert die nog tegen te houden maar zet zijn koning zo onhandig neer dat deze in de hoek wordt opgesloten. Mat op de volgende zet. Stand is dan 2½‑½ in ons voordeel.
In zijn partij tegen César Becx gaat Freddie van der Elburg langs diepe afgronden, en de redding naar boven lijkt ver weg. Rondom de twintigste zet barst de strijd los en is het Freddie die een verkeerde voortzetting kiest. Zwart heeft dame en toren op de a-lijn geposteerd en vanuit de uitkijktoren hoog op de berg bij hun koning aanschouwen twee lopers het strijdtoneel. Zwart verbetert zijn stelling met elke zet en deelt de ene na de andere tik uit. Een nederlaag lijkt niet te vermijden voor wit, maar dan tast Becx mis en vergooit zijn zorgvuldig opgebouwde voordeel. Direct daarna begaat hij een kapitale fout die de bordjes compleet omdraait. Freddie trekt zich omhoog vanuit het ravijn en staat op winst. Het duurt daarna nog maar een paar zetten voordat hij de winst binnenhaalt.
Jelle Bauer speelt tegen de alom bekende gehandicapte schaker Erwin Kalle. Vanwege zijn handicap voert de desbetreffende tegenstander niet alleen de zetten van hem uit, tevens drukt hij de klok voor Erwin in. Alleen in tijdnood of andere situaties wordt hij geassisteerd door iemand anders. Ondanks zijn handicap is Erwin een verdienstelijk en niet te onderschatten tegenstander. Zo ook in deze partij en weet hij Jelle gestaag onder druk te zetten. Dit komt tot uiting na de opening waarin de zwarte stukken beter samenwerken dan de witte, die staan versplinterd over het bord. Kalle komt met alles wat hij tot zijn beschikking heeft de witte stelling binnen en Jelle heeft geen weerwoord. Of het een nadeel is dat je zowel je eigen zetten als die van je tegenstander doet zou ik niet weten, maar het geeft wel een andere kijk op een partij. Maar we staan voor nog steeds voor en Casper heeft meer bedenktijd dan de tegenstander…
Dit zeldzame feit moeten we toch even onder de aandacht brengen want zo vaak komt dat niet voor. Ik heb het vaak genoeg aangehaald. Maar goed, hij neemt het op tegen de tweede van Amerongen die vandaag meespeelt bij Tilburgers, dit is Peggy. En zij is het die met alles wat in haar mars ligt probeert wat van de partij te maken. Casper laat het allemaal stoïcijns op zich afkomen en doet de zetten die op het moment van de partij noodzakelijk zijn. Hij brengt zich niet onnodig in de problemen… en ja die bedenktijd he… Dat ik dat ik nog mee heb mogen maken 😉 En het is het gebrek aan bedenktijd dat Peggy na verloop van tijd opbreekt.
Fout op fout en Casper profiteert er dankbaar van. Alle dreigingen worden afgeweerd en nog voor de tijdcontrole heeft Casper de winst binnen. Het betekent tevens dat we op 4½ punt komen en dus de matchpunten al binnen hebben.
Dan graag uw aandacht voor de partij van zijne eminentie, de zeer hoog aangeschreven, geachte en van onbeschreven gedrag zijnde die aangesproken wil worden als Meneer: Eelco Kuipers, en de daaropvolgende 86 titels die hij bij zijn geboorte aangemeten heeft gekregen, met andere woorden Kuipers 2! Het was een stressvolle middag voor hem want tegenstander Simon de Graauw deed zijn eerste zet en nadat Eelco antwoordde met een tegenzet kreeg hij a tempo een antwoord… en dat bleef maar doorgaan, zelfs tot bij het avondeten kreeg hij a tempo het brood geserveerd. Zijn partij dan… het snelle spel van De Graauw dwong Eelco, oh sorry meneer Eelco, tot veel en lang nadenken. Het bekende Casperiaanse tijdnoodspook had de weg naar zijn bord gevonden en dreef hem (denk ik) en de teamleider tot wanhoop. Met nog vele zetten te gaan vertoonde de klok van Sir Eelco al seconden op de display, en die werden snel minder. Gelukkig wist hij elke keer op tijd een zet te doen, maar spelen op increment valt niet aan te bevelen. Het was een spannende partij en was lang in evenwicht. Misschien dat wit dacht op de tijdnood van zwart te kunnen spelen, toch wist edelachtbare Kuipers het vege lijf te redden, de slimme zet 30…Lf5 deed plots de bordjes keren. De zwarte koning moest daarna nog bevrijd worden, een technische opdracht die eenvoudig werd volbracht. Een lastige partij wat betreft de manier van spelen door De Graauw, maar de weledelgestrenge heer Kuipers heeft die uitstekend doorstaan.
Rest nog de partij van Martin van Dommelen tegen Elias de Reese. De laat ik zeggen: typische Martin-partij, weinig aan de hand en spelen op tactische trucjes, en hopen op een fout van de tegenstander. Maar als die op dezelfde manier in de partij staat is het wachten wie als eerste met de ogen knippert. Geen van beiden dus, en gaat het langzaam maar zeker richting de tijdnoodfase. Het oplossen van de tactische wendingen heeft Martin meer tijd gekost dan hem lief is en met de vlag op vallen begaat hij een fout waardoor een cruciale pion van het bord verdwijnt.
Vanaf dat moment is er geen redden meer aan en is het vechten tegen de bierkaai. Het mag niet baten, verlies is onafwendbaar en na uren ploeteren moet Martin zijn meerdere erkennen.
Het brengt de eindstand op 5½‑2½. Door de resultaten van de andere wedstrijden blijven we op de tweede plaats staan, maar een kampioenschap lijkt er helaas niet meer in te zitten. Ook promotie op grond van de beste tweede plaats is hoogst waarschijnlijk niet aan ons besteed. Twee andere teams staan er beter voor. Nog twee ronden te gaan, er kan nog van alles gebeuren, de tijd zal het leren. Op 28 maart gaan we weer naar Tilburg.
(Klik/tik op linkerpijl voor engine, op rechterpijl om andere partij te bekijken)