We gingen het jaar 2026 in met het idee dat we misschien voor het kampioenschap in onze Klasse 2C konden gaan. De opponenten moesten dan wel de nodige steken laten vallen en elkaar uitschakelen, een op zich simpel scenario. Maar willen (wilden) ze daaraan meewerken? De opdracht voor ons tweede team was uiteraard om volop te blijven scoren. Vanwege de te verwachten sneeuwoverlast viel de zesde ronde uit en werd compleet verplaatst naar eind maart. Dus stond voor ons op 7 februari eerst de zevende ronde op het programma tegen ASV 1 uit Arnhem. Zij hadden de nodige problemen om een team samen te stellen, maar daar kregen wij ook mee te maken.Martijn Otten was net vader geworden van een dochter en gaf de voorkeur aan het genieten daarvan en waarschijnlijk het verschonen van luiers 😉. Volkomen begrijpelijk. Op het laatste moment moest ook Marcel zich afmelden. Beide spelers werden vervangen door respectievelijk Erik Smit en Fabian de Vries. De strijd kon beginnen, het was afwachten wat de personele wisselingen voor effect zouden hebben.
En het is Fabian de Vries die gelijk de aandacht naar zich toetrekt, tegenstander is Bram Klapwijk, met 200 Elo-punten meer op zak. Fabian speelt optimistisch zonder aanziens des persoons… of Elo-rating. Hij stuurt bijna het hele pionnenarsenaal op de koningsvleugel naar voren en heeft lange tijd een goede stelling, maar weet die niet te verzilveren. Het kan zijn de tijdnood er mee te maken heeft gehad, maar nadat Bram Klapwijk de meeste problemen heeft geneutraliseerd haalt hij alsnog de winst binnen. Desondanks goed gespeeld door Fabian, maar daar heb je uiteindelijk niets aan.
Laurens Roelofs krijgt te maken met een fianchetto opening: 1.b3. Tegen Jan van de Linde laat hij zich echter niet de kaas van het brood eten, en weet langzaam maar zeker een goede stelling op te bouwen zonder zelf in de problemen te komen. Nevenstaande stelling toont al duidelijk aan dat hij het voor het zeggen heeft en het duurt niet lang tot het voordeel beslissend wordt. Laurens speelt een pion vrij die ongestoord kan doorlopen naar promotie. Een goede partij en het is weer gelijk: 1‑1.
Martin van Dommelen speelt dit seizoen, zo lijkt het, boven zijn kunnen. Score tot en met de vijfde ronde: 3½ uit 4. De transfermarkt dreigt uit zijn voegen te springen voor wie hem wil inlijven voor een komend seizoen. In ieder geval is hij deze ronde ook op weg om die ongeslagen status te behouden tegen Sjoerd van Roosmalen. Maar het gaat deze ronde wat moeizamer dan de vorige partijen, met souplesse wist hij toen het voordeel naar zich toe te trekken. Van Roosmalen wil daar niet aan meewerken en houdt de strijd gaande in de hoop iets te kunnen bereiken.
En zo geschiedde… In deze stelling speelt zwart 28…Ta3 en na 29.Db1 blijkt dat Martin totaal niet naar Txf3 heeft gekeken. Daar gaat een bijna perfecte score en een vermindering van zijn waarde op de Schaakmarkt. Zal hij dan toch behouden blijven voor ons team? Afijn, Martin probeert nog even om het onheil af te wenden, maar kan het tij niet meer keren. Stand 1‑2.
Het is altijd heerlijk als je een voorbereide variant op het bord krijgt, en Jelle Bauer kan daarover meepraten. Frank Schleipfenbauer moet zeeën meer tijd gebruiken dan Jelle en weet voorlopig geen afdoend antwoord te vinden in een fijne stelling voor Jelle. Schleipfenbauer kan zich moeilijk losmaken uit de omsingeling waar Jelle zijn witte stelling mee heeft opgezadeld. Het enige voordeeltje waar wit zich op kan richten is dat de zwarte koning van Jelle geen veilig heenkomen heeft gevonden en blootgesteld kan worden aan de actieve witte stukken. Links en rechts van het bord probeert wit het zwarte kamp te ondermijnen. En na lang zwoegen lukt dat inderdaad, waar Jelle de verdediging iets langer in stand had moeten houden. Dan had hij zeker kansen op winst gehad. De partij beleeft een ommekeer en Jelle staat in de slotstelling zelfs verloren, maar beide spelers lijken het niet te zien, en besluiten tot remise. Tja, die partijen zitten er ook bij.
Erik Smit was wederom beschikbaar om als invaller te fungeren, helaas heeft het te weinig spelen op niveau invloed op zijn schaken achter het bord, en ziet het er wat roestig uit. Martin merkte na de partij terecht op dat hij “vroegah” tegenstanders zoals hij die vandaag had, eenvoudig het zwijgen oplegde. Maar dat was toen, en niet vandaag in de partij tegen Justin Gunther. Erik moet er hard voor werken.
Maar nadat zwart de dame terugtrekt krijgt Erik toch opeens kansen en weet deze net zo hard weer weg te gooien. Dan weet Justin zijn opgelegde kans op winst ook niet te benutten, waarna het stilletjes in remise eindigt. Stand 2‑3.
Het is een taaie strijd, met nog drie partijen te gaan: Eelco staat goed tot gewonnen, Casper mag niet klagen, en Freddie is zoekende…
Eelco Kuipers legt op zijn eigen blog altijd haarfijn uit wat de pijnpunten en momenten van glorie in zijn partijen zijn geweest. En wie ben ik om daaraan te twijfelen of kritiek op te hebben 😉. Tegen Michiel Blok neemt hij vanaf het begin het heft in handen en zet de druk er vol op.
Wit kan zich moeilijk bevrijden uit de dadendrang van zwart, Eelco behoudt vrijwel de gehele partij de touwtjes in handen. Vrijwel…, inderdaad, want hij laat die touwtjes net iets te veel vieren, maar wit maakt er geen gebruik van. Nadat Eelco weer de controle in handen heeft is het sprinten naar de finish, die dan ook glorieus wordt gehaald. Het is weer gelijk: 3‑3.
Aan het belendende bord lijkt Casper op weg ons zowaar op voorsprong te brengen… als hij zijn bedenktijd maar beter had ingedeeld. Een terugkerend ‘probleem’ dat de nodige punten op had kunnen leveren. Maar dat terzijde, het heeft hem dit keer wel degelijk een betere, zo niet gewonnen stelling opgeleverd. Hij zet tegenstander Eelco de Vries vol onder druk, die moeite heeft de problemen op te lossen. Casper vindt zelf trouwens dat hij onder de steeds afnemende bedenktijd op zijn best is.
Deze stelling biedt voor Casper genoeg kansen op voordeel en zelfs winst, maar de tijdnood gooit roet in het eten, nadat hij pardoes een pion weggeeft en zelfs nog verliest. We staan weer achter met 3‑4.
En plots moeten we hopen dat Freddie een (het) wonder kan bewerkstelligen tegen Wouter van Rijn. De hele partij heeft Freddie het betere van het spel, maar er komt geen beslissende combinatie of aanval uit. Het is vooral een tactische partij, maar Wouter is geenszins van plan zich neer te leggen bij een nederlaag. In de diagramstelling is het zwarte voordeel verdwenen en is het opnieuw beginnen voor Freddie. Maar hij laat Wouter terugkomen in de partij en moet minimaal hopen op remise. Toch blijkt de spanning van de partij te veel te worden voor Van Rijn. In het verre eindspel weet Freddie op miraculeuze wijze een pion te winnen, komt gewonnen te staan, en geeft het voordeel weer weg. De vermoeidheid van de lange partij zullen er wel debet aan zijn dat Wouter uiteindelijk de laatste fout maakt. Freddie sleept een belangrijk punt binnen, wat de eindstand op 4‑4 brengt.
Om in de race te blijven voor een eventueel kampioenschap had deze wedstrijd door ons gewonnen moeten worden, helaas werd het een gelijkspel. En omdat UVS concurrent Max Euwe verslaat, hebben zij nu een marge van twee matchpunten. We mogen ervan uitgaan dat dat voldoende moet zijn, maar ja, er zijn nog drie ronden te spelen waarin van alles kan gebeuren. Eind maart weten we meer.
(Klik/tik op linkerpijl voor engine, op rechterpijl om andere partij te bekijken)