Het Nieuwe Beerteam

Ruim voordat de transfer­markt wordt gesloten is Apeldoorn 2 verschoond van het feit dat er op het laatste moment nog spelers naar allerlei obscure verenigingen ver buiten de stads­grenzen overstappen, sorry, dorps­grenzen… Er hoeven geen onder­handelingen meer plaats te vinden waarbij belachelijke grote sommen geld worden geboden om ook maar één speler van Apeldoorn los te weken. Het basis­team staat begin augustus al vast, maar wel met een paar opmerkelijke wijzigingen die hopelijk zeer positief zullen uitpakken in dit nieuwe seizoen.

Het was in de loop van het vorige seizoen al wel zeker dat Laurens Roelofs zijn talenten in het tweede team ten tonele mag komen brengen. Nog tijdens dat vorige seizoen geeft Stefan Kuipers aan dat een kennis van hem interesse heeft om in Apeldoorn extern te komen spelen. Die speler is Martijn Otten. Maar het is dan nog niet duidelijk hoe de samenstelling verder zal zijn, mede omdat sommige spelers vastgeroest lijken te zijn in het tweede. Daarnaast (wat we later ontdekken) blijkt Schaakdrammer Merijn van Delft Eelco Kuipers te pushen om in Apeldoorn te komen spelen, in welke vorm dan ook. Een sterke 2300 ELO speler, die zeker welkom zou zijn bij ons team. Maar bij nader onderzoek blijkt dat hij niet in ons team mag invallen omdat zijn rating te hoog is, helaas… maar dat zal snel veranderen.

De jaarlijkse enquête geeft al wat meer duidelijkheid over hoe de teams ongeveer samengesteld gaan worden. Henk Eleveld laat weten niet of minder te willen gaan spelen op de zaterdag, en door de komst van Laurens valt helaas ook het doek voor Arjan Buijse. Korte tijd later laat Jasper Zwirs ook weten ons team te gaan verlaten, hij gaat richting Nijmegen en zal daar met een aantal vrienden ten strijde trekken. En dat maakt opeens toch de weg vrij voor Eelco Kuipers: hij mag dan niet invallen, maar als vaste speler is hij wel speel­gerechtigd. Dat geeft gelijk een behoorlijke positieve boost aan het team. Tevens laten we Martijn Otten weten dat hij zeer welkom is in ons team. Het is lang geleden dat we zo’n sterk team bij elkaar hebben gehad. Dat zijn natuurlijk alleen maar cijfers, maar voor het plaatje ziet het er goed uit. Hopelijk kunnen we de tegenstanders wat vrees inboezemen. Alhoewel… dat doen zij uiteraard ook. Tot zover de inleidende beschietingen, op naar de eerste wedstrijd in en tegen Eindhoven.

Martijn heeft net Pg5 gespeeld en dat ziet er gevaarlijk uit, maar als zwart die knol er gewoon afslaat is er niet echt veel aan de hand. Maar dat doet hij niet, hij speelt h6. Mjah, dan is het na Lh7 direct uit, er volgt mat ergens in dat hoekje. Opvallend is wel dat hij niet gerokeerd heeft, dwaalt dat rokade­spook van Cees Visser nu nog steeds rond? Door het zeer vroege einde van zijn partij (na 1½ uur) ontpopt Martijn zich als razende reporter die voor de aandachtige Whatsapp-toeschouwers live verslag doet van de overige partijen.

En nog geen half uur later kan hij melden dat Marcel Boel net zo hard­handig van het bord is geveegd als hijzelf Sutmuller heeft aangedaan. Het commentaar van Marcel is duidelijk en dat hij totaal niets gezien heeft. Tegen Bas van de Plassche komt een Siciliaan op het bord met op de derde zet Lb5. De gebaande wegen worden gevolgd en er lijkt geen onweer binnen een kilometer in de buurt te zijn. Maar wanneer Marcel een kleine tactische fout maakt, zijn de gevolgen niet meer te overzien. En na het spelen van de zet 19.Dc2 is het gelijk klaar. Met Dc7 beslist Van de Plassche de partij, ondekbaar mat of meer van dat soort ellende. En zo zijn we weer terug bij af, nu wel met een score van 1-1 op het formulier.

Als je een kwaliteit offert voor een aanval, moet je ook gaan aanvallen is het simpele commentaar van Freddie van der Elburg op het (niet-uitgevoerde) plan van René Moonen. Die gaat voortvarend van start en wil Freddie pootje lichten door via de h-lijn de boel open te gooien. Maar wat hij dan niet doet is daar een gevolg aan geven. In plaats daarvan begint hij stukken te ontwikkelen en lang te rokeren met als gevolg dat de aanval doodslaat. Freddie neemt het initiatief over en bouwt langzaam maar zeker een voordelige stelling op. Alle witte dreigingen worden geëlimineerd en dan is het alleen nog een kwestie van techniek om de winst binnen te halen, drie uurtjes na aanvang is het zover. 2-1 voor Apeldoorn.

Maar alsof het zo moet zijn wordt deze voorsprong gelijk weer uitgewist omdat Laurens bij zijn officiële debuut als basis­speler voor het 2^e team direct een nederlaag moet slikken. Nu is het wel zo dat je als 16-jarige natuurlijk veel gerenommeerde tegenstanders zult treffen die hun sporen al hebben verdiend. Er komt een Damegambiet op het bord en Ludo Tolhuizen weet zijn weg daar wel in te vinden. Laurens verbruikt veel tijd en als de druk beetje bij beetje wordt opgevoerd, is het van belang dat je tijd genoeg hebt op om die problemen op te kunnen lossen. Tolhuizen maakt er dankbaar gebruik van en Laurens bezwijkt onder de druk. Het is een harde les, maar daar word je allen maar sterker van. De overwinningen komen vanzelf!

Nadat Jelle Bauer in Vlissingen een fantastisch toernooi had gespeeld en zijn rating met 68 ELO-punten steeg, waren de verwachtingen hoog gespannen. Misschien te hoog, niemand zal het weten. Dat zal het komende seizoen uitwijzen. Tegen Ivan Ponomarev speelde hij de Reti-opening met op de derde zet b4, iets wat hij wel vaker speelt. Ponomarev lijkt niet onder de indruk en speelt zijn eigen spel en richt zijn pijlen op de koning­stelling van Jelle die het allemaal nog wel bij elkaar kan houden. Maar net op het moment dat het belangrijk is om de stelling te consolideren kiest Jelle het verkeerde plan en is er geen mogelijkheid meer het tij te keren. Zwart weet met een paar kracht­zetten de witte Koning tot overgave te dwingen. Ai, achterstand 2-3, dat was of is niet de bedoeling. Maar ok, dat waren de laatste wapenfeiten van Eindhovense team, de Apeldoornsche vloot gaat nu opstomen!

Eelco Kuipers is zonder twijfel een aanwinst voor ons tweede team, maar laten we de druk niet te ver opvoeren door gelijk negen overwinningen te verwachten, 8½ punt is ook mooi…😊. Zoals eerder vermeld kon hij de druk van ene meneer Van Delft niet weerstaan en meldde zich als speler bij Apeldoorn aan. En zo mocht hij in zijn eerste partij voor het Beerteam (© Merijn van Delft) de degens kruisen met Ethan Chua, die zeer verdienstelijk lang stand­hield tegen Eelco. Zou het net zo zijn als in de partij van Laurens dat ervaring toch uiteindelijk de doorslag geeft? In het middenspel is het lang laveren om het initiatief te veroveren. En dat lukt Eelco via de open c-lijn. Wanneer wit een ‘kleine’ fout maakt (29.e2-e3) is Eelco er als de kippen bij beslissend de witte vesting binnen te dringen. Daarna wordt de hele witte damevleugel ontmanteld en mag de a-pion zijn pad vervolgen naar de overkant. De stand is weer gelijkgetrokken naar 3-3 met twee veelbelovende stellingen te gaan.

Toen Anish Giri in de laatste ronde van het FIDE Grand Swiss toernooi tegen Hans Niemann moest aantreden kan het haast niet anders zo zijn geweest dat hij de eindspelen van onze (!) Martin van Dommelen heeft bestudeerd. De zogenaamde Dommelse-aanpak bestaat eruit dat je eerst vanuit de opening een miniem voordeeltje meeneemt naar het middenspel, daarna de meest irritante (zware) stukken van het bord verbant, en dat je dan steeds verder de duimschroeven van je tegenstander aandraait. En aldus geschiedde bij Giri, en Sensei Martin is natuurlijk het opper­wezen van die tactiek! Jan Vosselman moet alleen maar toenemende druk hebben ervaren in hun partij, want hij werd langzaam maar zeker in het nauw gebracht. En we hebben Martin dit vaker zo zien doen, je zou bijna zeggen: succes verzekerd. Zet na zet wordt zwart velden ontnomen waar hij zijn stukken neer kan zetten, en na verloop van tijd beslist een zorgvuldig voorbereide pion­doorbraak de partij. Overbodig te vermelden dat Giri zijn partij ook won.

En toen moesten we weer waaa(gaaaaap)chten op Casper die zoals gebruikelijk in alle aspecten van de KNSB-schaak­dagen de meeste tijd nodig had. En vandaag was geen uitzondering. De opening zal voor altijd een groot geheim blijven, zelfs voor Russische WIFI-snuffelaars en de Spaanse Inquisitie. Afijn, tegen Elysia Feng gaat het dus allemaal traag en moeizaam om door haar verdediging heen te breken met als gevolg dat de bedenktijd steeds verder op begint te raken. Tegen de eerste tijd­controle krijgt hij dan eindelijk grip op de stelling en weet een pion te veroveren met een actievere stelling. De afwikkeling naar de winst vergt nog wel enige precisie, maar met meerdere dreigingen weet hij de winst binnen te halen.

En daarmee is de eerste overwinning van het nieuwe seizoen binnen met 5-3. Is het weerspiegeling van de krachts­verhoudingen in deze klasse? Denk het niet, andere sterke team zullen hun opwachting maken. We gaan eten… oh nee, we moeten weeeeer wachten op Casper!